Yaklaşma, epeydir bulanığım fazlaca;
Uçurumlar inşa ederim enkazımdan.
Bütün çarmıhlar, bana gerilir,
Lavlar fışkırır ağzımdan.
Bilmezsin; obur bir aşçıdır girdabım,
Yapar ve yutar beni.
Yaklaşma, epeydir bulanığım fazlaca;
Kalbim, aynasıdır kırık oyuncaklarımın,
Birbirimizi görürdük kendimizde.
Çünkü bir kibrit ömrüydü çocukluğum,
İnler hâlâ mahzeninde.
Yaklaşma, epeydir bulanığım fazlaca;
Her kâbus, tinimle besler giyotinleri.
Bir öksürük fırtınası yayılır yapraklardan.
Empresyonist ağıtlar yükselir
Yıldızlı gecelerden.
Ve zehir damlar gözlerimden
Sonsuz, karanlık kadehlere.
Bilmezsin; gelmekten ziyade gitmekteyim.
Nasıl desem, ölür gibi bir şeyim.